Mantelzorger voor de hond

Onderstaand artikel schreef ik een paar weken voor ik afscheid moest nemen van mijn liefste Prinses. Na enige twijfel, heb ik besloten het toch met jullie te delen.

De laatste tijd valt de zorg voor, maar vooral de zorgen om Benthe me steeds zwaarder. Enerzijds omdat ik van eind november tot half januari maar één weekend ‘vrij’ had (normaal is ze om het andere weekend bij mijn ex). Anderzijds omdat ze natuurlijk ook gewoon steeds verder achteruit gaat. Ik bedacht me laatst, tijdens een wandeling in het bos: eigenlijk ben ik gewoon een mantelzorger voor de hond. Toen ik daarop ging googlen, bleek dat mijn gevoel en stemming helemaal niet vreemd zijn.

mantelzorger voor de hondMantelzorger voor de hond?

Uit onderzoek is gebleken, dat eigenaren van chronisch of terminaal zieke dieren vaak last van stress, angst of zelfs depressie hebben. Soms zelfs nog meer dan bij een ziek familielid. Enerzijds zijn er de angst en zorgen om het dier te verliezen, een moment wat onvermijdelijk is. Maar er is ook de continue zorg, die steeds intensiever wordt en vaak 24 uur per dag nodig is.

Met onze vorige hond heb ik het proces natuurlijk al helemaal meegemaakt. En hoewel de zorg ook toen grotendeels op mij neerkwam en ik de laatste twee jaar van zijn leven geen nacht heb doorgeslapen, vond ik het toen toch minder zwaar. Eenvoudigweg omdat ik toen de zorg en de zorgen kon delen. Vooral het mentaal kunnen delen van de zorgen, gaf toen veel lucht. Nu heb ik natuurlijk niemand die Benthe net als ik 24 uur per dag meemaakt. Die ziet of ze de ene dag iets minder fit is dan de andere. Om het andere weekend is ze bij mijn ex-man, maar die ziet haar toch een stuk minder dan ik. En ik ben gewoon enorm begaan met mijn meisje, ik ben steeds bezig met peilen hoe ze zich voelt, of ze geen pijn heeft, of ze moe is etc.

Zorgen om en zorgen voor

Naast de mentale zorgen om, vergt ook de zorg voor Benthe steeds meer. Ze kan al een jaar of twee niet meer alleen blijven vanwege haar dementie en verlatingsangst, en dat neemt steeds ergere vormen aan. Het is ook erger geworden doordat ze bijna niets meer hoort of ziet, vermoed ik.

Als ik naar het toilet ga, staat ze voor de deur (die op een kier staat) op me te wachten. Als ik naar boven ga, wil ze met me mee. Ik zet tegenwoordig iets voor de trap, omdat ze laatst van de trap gevallen is toen ze me achterna wilde komen naar boven 🙁 Maar dat betekent dus dat ik in de weekenden dat ze bij mij is, nergens heen kan zonder haar. Niet even om boodschappen, niet naar de kapper en niet even de auto wassen. Inmiddels heb ik mijn planning helemaal daarop aangepast, en spreekt het voor mij eigenlijk voor zich.

Even tijd voor jezelf

Maar het feit dat ze me letterlijk overal achterna loopt in huis, is natuurlijk ook weleens beklemmend. Even snel iets pakken in de keuken? Benthe springt uit de bank en loopt achter me aan. En daarna moet ze natuurlijk weer in de bank getild worden. Mijn kopje thee op? Laat ik maar geen nieuwe pakken, want Benthe ligt net weer rustig, en als ik opsta, doet zij dat ook. Dat zijn zo maar wat kleine voorbeeldjes, maar je kunt je voorstellen dat het soms best een beetje op me afkomt.

De laatste weken poept ze ‘s nachts of ‘s ochtends vroeg regelmatig in haar slaap. Ze slaapt bij mij op bed, gelukkig op een kleedje bovenop mijn dekbed, maar het betekent wel dat ik haar kleedje heel regelmatig moet wassen. Ook dat ben ik gewend van mijn vorige hond en doe ik met liefde zonder dat het me ooit tegenstaat, maar het komt wel allemaal als extra bij het drukke leven wat ik al leid.

mantelzorger voor de hondMijn zonnestraaltje ♥

Gelukkig slaapt ze ‘s nachts wel gewoon goed, meestal lekker dicht tegen mij aan ♥ Dat is voor mij echt een heel groot pluspunt, want zeker nu heb ik mijn nachtrust gewoon nodig. En wandelen doet ze nog steeds graag, al is het niet meer zo ver en zo soepel als een paar jaar geleden. Maar dat geeft niet, we lopen gewoon een stukje rustiger.

En weet je, het lijkt nu alsof het allemaal kommer en kwel is, maar dat is het zeker niet! Want hoe lief ik puppies ook vind, oude honden vind ik door hun aanhankelijkheid en afhankelijkheid nog veel aandoenlijker. Het is een fase die ook gewoon heel dierbaar is. Een fase die je samen met je hond doormaakt, waarbij de band nog sterker wordt dan hij al was. Maar ook een fase waarbij ik gewoon iemand naast me mis, meer dan ooit. Iemand met wie je kunt praten over je zorgen, en iemand die op zondagochtend zegt: blijf jij maar lekker liggen, ik was het kleed en ik laat haar even lekker uit. Met iemand naast je als mantelzorger voor de hond kun je het gewoon allemaal net iets beter aan.

18 Comments on Mantelzorger voor de hond

  1. Wilma Rommelse
    4 april 2019 at 11:36 (2 jaar ago)

    Mooie blog. Goed dat je dit deelt, want de zorg is heftig, maar ook het verlies. Dikke knuffel en respect hoe jij het doet.

    Beantwoorden
  2. Ina Sloot
    1 april 2019 at 09:51 (2 jaar ago)

    Even een knuffel.
    Xx

    Beantwoorden
  3. Janny
    31 maart 2019 at 22:30 (2 jaar ago)

    Wat sterk dat je dit toch nog met ons deelt Natasja! Het beeld dat je schetst raakt me enorm. Lieve oude Benthe. Zo afhankelijk van jou. En jij die zo liefdevol voor haar zorgt. Wat moet dat ook zwaar geweest zijn voor je! Dank je voor dit binnen kijkje. Dikke knuffel lieverd

    Beantwoorden
  4. chucky1012
    31 maart 2019 at 19:00 (2 jaar ago)

    Zo herkenbaar en dat was ik van Lady geweest….

    Sterkte en knuffels Xoxo

    Beantwoorden
  5. Nicolette
    31 maart 2019 at 18:58 (2 jaar ago)

    Tjonge ik besef nu nog meer hoe intensief het voor je is geweest! Respect voor jou! Je was het beste, liefste en zorgzaamste baasje die Benthe maar kon wensen! Je hebt alles gegeven wat je kon. Wat een groot gemis moet het nog steeds voor je zijn, ondanks dat het dagelijks leven als mantelzorger zwaar was. Je mist wel jouw lieve maatje, met wie je lang van alles mee hebt gedeeld. Sterkte en ik gun je een nieuwe liefde in jouw leven, met wie je weer alles kunt delen, geluk, vreugde, verdriet en zorg. Dikke knuffel

    Beantwoorden
  6. MIna
    31 maart 2019 at 14:34 (2 jaar ago)

    Ach die lieve Benthe. Dat lieve koppie op die foto smelt. Wat een lieverd en wat een gemis. Heel goed dat je het opschrijft meis. Hoop dat het je een beetje helpt bij je verwerkingsproces. Dikke knuffel.

    Beantwoorden
  7. Cindy
    31 maart 2019 at 11:35 (2 jaar ago)

    Dit is zó herkenbaar! Mooi dat je dit ook deelt, zo persoonlijk en kwetsbaar.

    Ik had het de laatste maanden met poes Puk. Leeft ze nog als ik wakker word? Als ik thuis kom? Ademt ze nog wel?! Elke dag een kattenbak die rook alsof ie een maand niet was schoongemaakt, plassen op het kussen van Mellow (en ook half in de kast). En toen was ze ineens écht weg… zó stil, geen pruttelend gemauw meer, zelfs de stinkende kattenbak miste ik enorm. Het slijt, maar je vergeet het nooit (en zelfs na ruim 7 jaar maakt het me soms nog verdrietig…).
    Ik was (en ben) natuurlijk niet alleen, maar ik bracht wel de meeste tijd met haar door.

    Het hoort er allemaal bij, maar het zijn wel de moeilijkste momenten van het hebben van een harig dierenvriendje…

    Beantwoorden
  8. Mireille
    31 maart 2019 at 11:21 (2 jaar ago)

    Mantelzorg of dat nu voor mens of dier is is gewoon zwaar. En zoals jij je hele leven om Benthe had gebouwd helemaal. Eigenlijk had je alleen maar rust als ze op de opvang was. En nu moet jij je hele leven nieuwe invulling geven en dat is ook weer zwaar.
    Heel mooi geschreven Natasja xox

    Beantwoorden
  9. Ria
    31 maart 2019 at 10:13 (2 jaar ago)

    Begrijpelijk dat het een heel zware periode was (en nog steeds is!) zonde dat je het niet met iemand kan delen, dat maakt het toch allemaal wat draaglijker… Uit alles maak ik op dat je ontzettend van Benthe gehouden hebt, er ontzettend veel voor gedaan hebt en dat ze haar 4 pootjes mag kussen met zo’n zorgzaam vrouwtje ! Sterkte

    Beantwoorden
  10. Julia
    31 maart 2019 at 09:26 (2 jaar ago)

    Zo herkenbaar Natasja. Ik besefte eigenlijk pas na het overlijden van Daan hoe zwaar het was. Maar je doet het gewoon. Gelukkig had ik wel iemand om de zorgen mee te delen. Heel heftig hoor omdat alleen te moeten doen. Ook al krijg je er veel voor terug van je lieve hond. Respect!

    Beantwoorden
  11. Saskia van horne
    31 maart 2019 at 09:25 (2 jaar ago)

    Mooi verwoord Natasja.
    Inderdaad hoort die fase er ook bij. Hoe verdrietig en zwaar die ook is. We doen dat toch uit liefde en hebben het graag over voor ons huisdier.
    Goed dat je het deelt en wat heb jij fantastisch gezorgd voor je prinses.

    Beantwoorden
  12. Dagmar
    31 maart 2019 at 09:09 (2 jaar ago)

    Wat goed om dit te delen Natasja; en ja je was inderdaad een fulltime-mantelzorger! Het lijkt me echt zwaar juist als je dit in principe in je eentje doet. Wat geb jij dit goed gedaan met zo veel liefde en geduld!!!

    Beantwoorden
  13. Ellen Nederlof
    31 maart 2019 at 08:24 (2 jaar ago)

    Herkenbaar je verhaal. Ik had het met mijn oudste hond, vanaf dat hij 1 jaar was een zorgenkind. En als heb ik met zo veel liefde gedaan, maa het was ook zwaar en hij heeft zo ontzettend veel geld gekost maar ik deed het. Maar idd, het mentale stukje vond ik het zwaarst.Altijd alert zijn, kan ik nog een stukje lopen of moet ik terug, heeft e een slechte of goede dag, moet ie vandaag dubbele pijnstilling of niet. Ik kon toen wel de zorgen delen, maar ik merkte wel dat de zorg in alle opzichten op mij neer kwam. En nogmaals, net als bij jou, ik had hem nooit en te never willen missen, wat een geweldige hond, maar die zorge, ik vond het echt heel pittig.

    Beantwoorden
    • Miranda Aerts
      31 maart 2019 at 10:09 (2 jaar ago)

      Intensieve zorg geven én intensieve zorg los moeten laten na het verlies van jouw allerliefste Benthe, het is allebei zwaar.
      Jouw leven was zo verweven met Benthe’s leven. Je eigen levensritme terug vinden zal niet gemakkelijk zijn omdat je zoveel van jezelf gegeven hebt.
      Je hebt Benthe de beste en liefste zorg gegeven, tot de allerlaatste dag.
      Zorg nu goed voor jezelf en laat voor je zorgen als je dat fijn vindt zodat je zelf weer aan kunt sterken.
      Sterkte voor jou en wat goed dat je het hier ook kunt delen ♡

      Beantwoorden
  14. Marije
    31 maart 2019 at 08:23 (2 jaar ago)

    Heel mooi en herkenbaar geschreven. Ik heb het laatste jaar ook geen nacht door geslapen nadat Spike een dubbele longontsteking kreeg en bleef door kwakkelen.

    Beantwoorden
  15. Cindy
    31 maart 2019 at 08:13 (2 jaar ago)

    Mooi geschreven, en zo begrijpelijk dat het zwaar is geweest. Vooral omdat je alleen bent, en het niet kan delen op bepaalde momenten. Herken dat wel.
    Niet te vergelijken met de situatie van Benthe, dan valt dit in het niet, maar mijn kat heeft al 7 a 8 jaar diabetes, moet elke 12 uur insuline spuiten. Dus altijd thuis zijn op die momenten, en opvang regelen als ik eens een etentje heb (gelukkig bijna nooit). En daar kreeg ze ook nog een alvleesklierontsteking overheen afgelopen zomer. Gelukkig nu weer ok, maar blijft een zorg. Maar kan me je gevoel dus heel goed voorstellen.
    Respect voor hoe je zo intens voor Benthe hebt gezorgd!

    Beantwoorden
  16. Caro
    31 maart 2019 at 07:49 (2 jaar ago)

    Mooi geschreven en helemaal okay om deze blig alsnog te delen. Het stukje over het achterna lopen herken ik: ook ik zit regelmatig wat langer en/of zonder dat kopje thee wat je eigenlijk best graag wil hebben. Onze hond is nog jong maar ook voor ons komt deze tijd er ooit aan. Ik gun je het geluk om je mooie en verdrietige momenten weer te mogen delen met iemand

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.